بـــه نام خــــــــداوند چشــمان تو

   خدای هنرمنــد چشمان تو

     همان که جهان را چنان ساخته ست

    که باشد خوشايند چشمان تو 

  همــــان که خودش مانده تو کيستی

      ودرچون ودرچندچشمان تو

    نگــــــاهی و آهـــی و بی اختيــار

   دل افتاد در بند چشــمان تو

    به هر گونه می خواست ما را کشيد

    نگـــاه توانمند چشمـان تو

     و هر گونه می خواست ما را کشيد

  نگــاه هنرمند چشمان تو

    گرفتـند از کـــاسه ی  چشـــمهـام

  گدايی لبخند چشمان  تو

      کجـــا را بگــردم که پيدا کنــم؟؟

  دو خورشيد مانند چشمان تو

به نام اوکه عشق است و عشق ورزیدن به  او عبادت ...

بی اراده متولد می شویم، بی اختیار می میریم

افسوس که آشنایی اتفاقی است و جدایی ها کاش هرگز اتفاق نیفتد

کاش... کاش... کاش...

هیچ کس را نا امید نکن شاید امید تنها چیزی ست که او دارد

از کسی که دوسش داری ساده دست نکش شاید هیچ کس رو مثل

 اون دوست نداشته باشی و از یکی که تورو دوست داره

بی نفاوت نگذر چون ممکنه دیگه کسی مثل اون تورو دوست نداشته باشه

در هنگام بدرود وقتی که چو مرغان از آشیانه پر گشودیم 

  شاید که مردیم شاید که همدیگر را هرگز ندیدیم

   از همین امروز که در کنارت هستم برای

   فردا و فرداهایی که نمی بینمت  دلتنگم

گویند خداهیشه با ماست

ای غم نکند تو هم خدایی؟ 

 تو ای شاعر که از شادی دلت شاد است و از مستی سرت مست به من برگو تو جز مینا و چنگ و تار کنار آب و زلف یار که بارز میشناسد عشق را چه میدانی ؟

تو با آن لعبتان مست و مخمورت که خوش مستانه میخندند و میرقصند به مستی گفته ای   آری به مستی گفته ای زندگی زیباست

زندگی در بند زشتیهاست غمش امروز غمش فرداست

تو از آن کودکان لخت و عور پشت بازار محل ما که بر آشغالدان کوچه بالای شهر از بهر نانی میزنند له له خبر داری ؟

تو از آه یتیمی که سحر آه میکشد و از آهش تمام پرده افلاک میسوزد چه میدانی ؟

تو در مستی گفته ای زندگی زیباست زندگی در بند زشتیهاست غمش امروز غمش فرداست

من محجور که چون منصور به دار نامرادی میرهانم جان ز بند جسم تو و شعرت به خاطرآرم و گویم که:

 گاهی زندگی زیباست

زندگی در بند زشتیهاست غمش امروز غمش فرداست...  

بزار رو شونم سرتو چشمایخیس و ترتو

بزار تا سیر نگات کنم بو بکشم پیرهنتو

بغل کن و بچسب بهم

 بکش دوباره دست بهم

 جز تو کسی رو ندارم

نزدیک تر از نفس بهم

...

سلسلة موي تو را  به هر كسي نمي دهم

اي گل گلفروش من، گل بفروش و گل ستان

شاخِ(شاخه) گل روي تو را  به هر كسي نمي دهم

رشتة گيسوان تو حلقة دام شبروان

رشتة گيسوي تو را  به هر كسي نمي دهم

مي روم از بر تو و در هوس خيال تو

قامت دلجوي تو را  به هر كسي نمي دهم

اي همة وجود من بسته به تار و پود تو

خندة نيكوي تو را به هر كسي نمي دهم

بوي هواي كوي تو،كشت مرا غمزه اي

عطر تو را، بوي تو را، به هر كسي نمي دهم

كاتب اگركه عاشقي، دل بستان و دل مده

من خم ابروي  تو را به هر كسي نمي دهم

                                           آدمک آخر دنیاست ... بخند ...

                                                آدمک مرگ همینجاست ... بخند

                                                 آن خدایی که بزرگش خواندی ...

                                                به خدا مثل تو تنهاست ... بخند ...

                                                 دستخطی که تو را عاشق کرد ...

                                                شوخی کاغذی ماست ... بخند ...

                                                 فکر کن درد تو ارزشمند است ..

                                                فکر کن گریه چه زیباست بخند ...

                                                صبح فردا به شبت نیست که نیست

                                                تازه انگار که فرداست ... بخند ..

               راستی ! آنچه به یادت دادیم                             

                                               پر زدن نیست ، که درجاست ... بخند .       

                آدمک نغمه ی آغاز نخوان                                                   

 به خدا آخر دنیاست ... بخند                             

تو را گم کرده ام امروز

و حالا لحظه های من گرفتار سکوتی سرد و سنگینند

و چشمانم که تا دیروز به عشقت میدرخشیدند

نمیدانم چه غمگینند

برایم چشمهای روشن تو

چراغ روشن شب بود

نمیدانم چه خواهد شد

پر از دلشوره ام    بی تاب و دلگیرم

کجا ماندی؟

که من بی تو هزاران بار هر لحظه میمیرم...

 تولدت مبارک ...

عجب صبری خدا دارد !

 اگر من جای او بودم

همان یک لحظه اول

که اول ظلم می دیدم از مخلوق بی وجدان

جهان را با همه زیبایی و زشتی

بروی یکدیگر ویرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم

که در همسایه صدها گرسنه , چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم

نخستین نعره مستانه را خاموش و آن دَم

بر لب پیمانه می کردم

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم

 که می دیدم یکی عریان و لرزان , دیگری پوشیده از صد جامه رنگین ,

زمین و آسمان را

واژگون ، مستانه می کردم

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم

برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان

هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو

آواره و دیوانه می کردم

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم

بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان

سراپای وجود بی وفا معشوق را

پروانه می کردم

عجب صبری خدا دارد !

چرا من جای او باشم ؟

همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و , تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد !

و گرنه من بجای او چو بودم

یکنفس کی عادلانه سازشی

با جاهل و فرزانه میکردم

عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد !

 معینی کرمانشاهی

غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست

و من امشب قسم خوردم تو را هرگز نرنجانم...

آسمان را ديدی؟

آسمان هم ديشب مثل چشمان گل خاطره‌ام قرمز بود.

آسمان سرخ ولی بی‌احساس.

آسمان! درد مرا می‌فهمی؟

آسمان! اشک مرا می‌بينی؟

آسمان دل من غرق دررنگ غم است.

آسمان دل من رنگ يک خاطره‌است.

آسمان دل من ، رنگ اشک دل تنهای من است.

آسمان! درد مرا می‌فهمی؟

کاش باز هم امشب اين دل خاکی من از زمين پر بکشد.

و مرا تا پرواز و مرا تا تنها و مرا تا اوج خيال تک و تنها ببرد

آسمان را ديدی؟

آسمان زيبا بود.

آسمان درد مرا می‌فهميد. آسمان اشک مرا هم می‌ديد

آسمان سرخ از درد و غم است

آسمان ! درد تو‌را می‌فهمم

آسمان ! اشک ترا می‌بينم

...

تو به من خنديدي
و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز،
سالها هست كه در گوش من آرام،
آرام
خش خش گام تو تكرار كنان،
ميدهد آزارم
و من انديشه كنان
غرق اين پندارم
كه چرا،
- خانه كوچك ما
سيب نداشت...

                                  بزرگ شده ام

                                        نه به اندازه ی گل ها

                             به اندازه ی علف های هرز باغچه مان  !!!

                 باز هم فصلی رفت لحظه ای در بر من پر پر شد .

                                     انگار دوباره متولد شدم .

                                                       تولدم مبارک...

 از ديروزها به دنبالت دويدم                 و به اميد ديدارت به امروز رسيدم

ولي افسوس ، افسوس                   به فرداها سفر كردي !!!

غریب

من آهنگ غریب روزگارم

غمی در انتهای سینه دارم

تمام هستی ام یک قلب پاک است

که آنرا زیر پایت می گذارم

وقتي كه من ديگه دوست نداشتم ....يادت افتاد كه يه نفر دوست داره....اونموقع كه من فراموشت كردم ... تازه از من يادت اومد ... يادته بهم گفتي اندازه ي آسمونها دوسم داري؟.. حالا كه من با آسمونا غريبه ام ...يادت اومد كه يه نفر هميشه منتظر بيرون اومدنت از پشت ابرا بود ؟  حالا از اون پشت اومدي ميتابي... ولي ديگه تاريكي عشقت نميزاره ببينمت ....باور اينكه ديگه نبايد دوست داشت تا دوست داشته باشن خيلي سخته ....بدون عشق ...دوست داشتن معنايي نداره ولي توي بي عاطفه همهي اينا رو ازم گرفتي واسه خودت ....ولي هيچي واسه من نذاشتي ..هيچي

وقتی دلت ميگيره ..
وقتی دلت آواره میشه ..
وقتی هیچ سرپناهی نداری ..

وقتی احساس میکنی توی هفت آسمون یه ستاره نداری ..

 وقتی می فهمی که دنیا با همه ی قشنگیهای زود گذرش فقط یه بازی بوده و تو بازیگرش ...  

وقتی چشات پُر از اشک هست و یه شونه ی مهربون برا گریه کردن نداری ..

وقتی چشماتو می بندی و مرگ رو آرزو میکنی ..
او نوقت به دلت نگاه کن ، به خودت، به گذشته ات و به اتفاقها و عواملی که باعث این اتفاق شده اند نگاه کن ...  

سعی کن حکمت زندگیت رو بفهمی ...

ببین در عوض چیزهایی که از دست دادی چی بدست آوردی ؟

اگر تونستی چیزهایی رو که بدست آوردی، ببینی،بفهمی و درک کنی  ... اونوقت تو برنده ای

 حتی اگر به ظاهر بزرگترین شکست زندگیت رو تجربه کرده باشی! چون با چیزهایی که بدست آوردی میتونی آینده ات رو با پایه های محکمتر بنا کنی ..

کاش میگفتی چیست انچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست...

هیچکس

آب بر  زمین  نریخت

هیچکس برای ما دعا نکرد

در تمام راه

یک پرنده از وسیع آسمانمان , رد نشد

غنچه ای

در مسیرمان نبود

یا اگر که بود

لب به خنده وا نکرد

در کناره کویر

زیر آسمان صاف و پر ستاره کویر

هیچکس من و تو را صدا نکرد

هیچکس دلش برایمان نسوخت

در تمام راه

یک مسافر از کنارمان گذر نکرد

آه  هیچکس

اینچنین غریب

مثل ما سفر نکرد